2de dag vrijwillergerswerk Morning Star School

Namaste allemaal,

Vandaag was de 2de dag van het werken op de Morning Star School. De dag begon weer om 7.00 en ik heb er echt zin in. We hebben gisteren een stuk of 100 schriftjes gekocht, 50 gewone notebooks en 50 Engelse schrijf schriften. In deze schriftjes leren de kinderen de positie van de letters. Vandaag gaan we deze uitdelen. Het ontbijt is toast met boter en een kopje mierzoete thee.

Na een korte wandeling naar de shop voor water en cola, wachten we buiten op Shoba om samen naar de school te lopen. Aangekomen daar is father Rakesh (hij is een priester) al bezig de kinderen een preek te geven over hoe belangrijk school is, dit met een stok in zijn handen. Hij is klaar met zijn preek, loopt langs me heen en ik vraag aan hem wat hij gaat doen.....hij zegt dat hij de kinderen gaat halen die niet zijn opkomen dagen en hij loopt weg met zijn stok. Ik begin me een beetje zorgen te maken over de kinderen, maar een half uurtje later zie ik 2 kinderen half aangekleed aan komen rennen en father Rakesh erachter aan rennend met zijn stok zwaaiend in de lucht...ze een grappig gezicht. Hij vertelt later dat hij natuurlijk de kinderen niet slaat met een stok, maar het hem wel helpt om de kinderen meer te dwingen naar school te komen, want de ouders betalen wel een klein bedrag om hun kinderen naar school te laten gaan. Het is eigenlijk een heel grappig gezicht.

Op het moment dat Rakesh weg loopt om de kinderen te gaan halen, beginnen wij met de les. We zijn vandaag beter voorbereid. Michael heeft een goed idee...we gaan de borden gebruiken om een verhaaltje op te schrijven, waarin we de kinderen vragen wat hun naam is, leeftijd, hoeveel broers en/of zussen ze hebben, wat hun favoriete speeltje is, dier en eten. We delen de boekjes uit en de kinderen zijn zo dankbaar, sommige moest ik ze echt in hun handen vast lijmen omdat ze ze niet wilde aannemen, zo lief! Ik begin met het verhaaltje op te schrijven op de borden (we hebben 2 borden tot onze beschikking, 1 aan elke kant van de klas) en zeggen dat ze kinderen dat moeten kopiëren in hun nieuwe schriftje, iedereen. Ze moeten netjes schrijven en letten op hoe ze het schrijven. De kinderen zijn erg enthousiast en beginnen vol goede moed. Allemaal willen ze dat we het checken, check mam, check mam!! We checken het en ze verbeteren het. Als iedereen klaar komen ze in mijn klasje 1 voor 1 naar voren om hun verhaaltje voor te lezen, het liefst willen ze allemaal tegelijk en als eerste. Zo leuk, ik moedig de kinderen aan om rustig te spreken en goed hardop. Ondertussen ben ik de rest het zwijgen aan het opleggen en kinderen naar hun plek terug te sturen, het lijkt te werken, misschien omdat ik me evil eye gebruik (o; Als iedereen geweest is moeten ze het nog een keertje opschrijven, maar dan proberen minder fouten te maken, dit gaat al een stuk beter. Ik leer ze hun voornaam altijd te schrijven met een hoofdletter en ze willen weten waarom....because you are important...zeg ik en ze beginnen te glunderen. Het is zo bijzonder om te zien hoe blij ze worden met een complimentje. Ze vragen mij ook of ik hem wil invullen en omdat we klaar zijn gebruik ik mijn bord om mijn verhaaltje te maken. Dat is vaag, wat is mijn favoriete spelletje....PS3 kan je niet echt zeggen dus ik zeg kaarten en mijn favoriete eten is patat (hier kom ik later nog op terug). Ze roepen zonder enige moeite mijn naam en vinden het maar wat interessant om meer dingen over me te weten te komen. 

Hierna willen ze wiskunde gaan doen...joepie! Ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen, maar het heeft geen zin....wiskunde it is! Ik schrijf de tafels op van 21 tot 23 zodat ze het kunnen overschrijven in hun schriftje zodat ze daar de antwoorden kunnen opschrijven. Voor de kinderen die dit niet kunnen geef ik een opdracht uit hun wiskunde boekje, gum het maar uit en doe het opnieuw, practise, practise, practise wordt de slogan van de klas....

Terwijl ik langs loop om te controleren en te checken zie ik dat sommige van de kinderen een boekje onder hun schrijft hebben liggen, ik vraag wat dat is en er wordt meteen geroepen...cheating, cheating, cheating....ik pak het boekje af en ja hoor daar staan alle antwoorden in van alle tafels....mooi die is voor mij, dat maakt nakijken zoveel makkelijker voor me. Alle boekjes die ik tegen kom pak ik af, zodat ze het echt zelf moeten doen, maar dan gaan ze gewoon bij elkaar afkijken. Ach ja ze doen hun best. Ik geef ze huiswerk om alle tafels te maken tot en met 30, maar ach met die cheatboekjes wordt het wel echt heel makkelijk voor sommige. Er zijn kinderen bij die echt hun best doen, proberen uit te blinken, maar ergens weten ze ook dat ze nooit iets kunnen betekenen. Ik sprak met een jongetje en die vertelde dat hij graag naar school gaat, ondanks dat hij weet dat hij nooit iets zal worden, ook omdat dit niet geregistreerde kinderen zijn, ze bestaan niet op papier en wonen op illegale grond. De overheid kan zo komen en hun huizen en school slopen. Ik vroeg hem wat hij graag zou willen worden en hij zei dat hij dat niet echt wist. Ik zeg tegen hem, waarom wordt je geen slum leraar, je bent goed in leren en je wil andere graag helpen....op de een of andere manier had hij er nog nooit zo over na gedacht en hij was erg blij met het idee. Shoba kwam later naar me toe en bedankte me dat ik hem zo stimuleerde...hij had blijkbaar tegen haar gezegd dat hij graag leraar wilde worden in een slum school. Ik voelde de tranen achter me ogen...maar ik heb het droog gehouden. Toen hij naar huis ging kwam hij naar me toe en vroeg of hij me een knuffel mocht geven,ik heb hem opgepakt en hem bijna doodgeknuffeld!

Om 12 uur was het lunchpauze en daarna hebben we ze naar buiten gegooid omdat ze de hele ochtend hard hadden gewerkt en wij ook wel toe waren aan een pauze. Toen ik de werktijden zag, dacht ik dat is stom, we werken maar een paar uur en Michael had hetzelfde maar achteraf zijn we er zo blij om, want je bent gesloopt! 100 kinderen tegelijk tijd proberen iets te leren is zeer vermoeid....heel fijn dat je ziet dat ze echt iets leren, maar heel vermoeiend.

Nadat de kinderen uitgespeeld waren werden ze naar huis gestuurd, father Rakesh vroeg of ik bij hem achter op de motor wilde zitten om naar huis te rijden, daar heb ik vriendelijk voor bedankt en gezegd dat ik bang was voor motoren en zelf Michael sloeg over. Shoba is bij hem achter op gestapt en wij zijn door de slum naar huis gelopen. Voor geen goud was ik achter op gestapt, ze rijden hier als gekken en vrouwen dragen hier geen helmen, alleen de mannen dragen helmen, omdat vrouwen hier het geld van de helm niet waard zijn.....

Thuis gekomen hebben we gegeten en vrij weinig gedaan, ik ben nog even naar de shop gehobbeld om water, wc papier, cola, wereldstekker (had de verkeerde meegenomen) en sigaretten te halen. Daarna heb ik thuis me haar gewassen (was al even geleden), nog even zitten skypen met me moeder en daarna alleen maar zitten praten met Michael over van alles en nog wat. Tot het avond eten. En het eten daar hebben we het nog niet over  gehad ....GODNODUJUALLEJESUZZENOPEENSTOKJE wat is dat lekker zeg....daar heb ik me zorgen over gemaakt voor helemaal niks!! Ik ga Shoba har kookkunsten echt zo missen...niet normaal! Ik heb vanavond de schaal van de curry leeg zitten vegen met de chappaties, wat kan die vrouw lekker koken! Ik vind het zo jammer dat ik na die 5 weken nooit meer zo lekker Indiaas eten kan eten!! Gea je had helemaal gelijk, goed Indiaas eten is zo FUCKING lekker!! Ik was helemaal hyper de pieper vanavond over het eten, ik ben naar de keuken gelopen en heb Shoba een hele dikke pakkerd gegeven voor alle goede zorgen. Zij moet echt een boek gaan schrijven!! Gordon Ramsey, Jamie Oliver eat you`re heart out!!! Ik zou hem kopen!!!

`s Avonds zijn we nog even langs de shops gelopen om te kijken of me SIM card al klaar was, maar die is morgen klaar. Hopelijk op tijd, want morgen om 16 uur komt me taxi me ophalen om me naar Delhi te brengen naar me hotel. Dan begint me avontuur alleen. Morgen eerst me laatste dag door brengen met de kinderen, die ik echt heel erg ga missen en ik hoop dat ze het werk wat ze daar doen, nog heel lang mogen doen, want anders zouden die kinderen helemaal niks hebben. Morgen neem ik me spullen mee die ik heb meegenomen van huis, dus ben heel benieuwd hoe ze gaan reageren!

Vanavond hebben we weer niks anders gedaan dan zitten kletsen en omdat Michael geen plan heeft komt hij me misschien ergens onderweg nog opzoeken, we hebben een hele goede band gekregen...we lijken in zo veel zo op elkaar (niet op zo een manier) maar we denken over heel veel dingen hetzelfde en ik had deze dagen met niemand anders door willen brengen dan met hem. Ik heb zoveel geleerd van hem, niet normaal! Ik ben blij dat hij nog een week blijft, want dat betekend dat Shoba nog een week hulp heeft met de kinderen....arme Michael, dan moet hij al die kinderen alleen gaan doen, maar aan de andere kant mag hij nog een week profiteren van Shoba haar kookkunsten....lucky bastard!!!!

Voor nu slaap lekker en tot morgen!!

Veuvje