Aankomst Bikaner....en ja me 30ste verjaardag....

Namaste allemaal,

Op naar Bikaner, het is een trein die ik niet kon reserveren dus ik ben er een beetje zenuwachtig voor, maar de kerels bij de travelagent zeiden dat het geen probleem was, je krijgt een kaartje en gaat gewoon zitten.

Op naar het treinstation ik neem afscheid in het hotel in Jaisalmer en neem de riksja naar het station. Dezelfde jongen die me de hele dag heeft rond gereden, hij ratelt maar door dat ik moet blijven en dat hij gaat huilen als ik weg ga....lekker belangrijk, maar blijven lachen. Op het treinstation koop ik me kaartje en moet naar perron 3. De trein staat al te wachten, je kan er al in maar het is pikkedonker. Op zich ideaal want dan zien mensen niet meteen dat je blank bent. Ik neem me plaats op een bankje en klink me bagage vast aan de relingen, dan slaap ik iets rustiger. De wagon is nog rustig, op een ouwe kerel na. Maar naar een poosje komen er 2 mannen aangelopen, met een zaklamp en ja hoor gespot, meteen komen ze bij me zitten en beginnen ze te praten. Rust hier in India heb je echt nergens.

Het zijn uiteindelijk 3 mannen uit het leger op weg naar hun basis in Bikaner, heel aardig en veilig! Ook schuiven er nog 3 andere jongens aan, maar deze spreken geen Engels en willen alleen maar aapjes kijken. Uiteindelijk vertrek de trein rond 22.15, ze delen wat eten met me onderweg, wat weer erg pittig is maar wel lekker. Ik sta een peukje te roken met iemand bij de deur in de trein en we raken aan de praat over leeftijden en ik vertel hem dat ik morgen jarig ben...gefeliciteerd daar gaan we op wachten. Tot die tijd kletsen we wat en pak ik alvast de kaart die Sanne me mee heeft gegeven om open te maken op me verjaardag. Het is eindelijk 00.00 en hiephiephoera!!! Ik scheur de envelop open en vertaal deze voor de man (geen idee meer hoe hij heet, zulke moeilijke namen). Nu is het tijd om te gaan slapen.

Dit zijn geen volledige bankjes, dus helemaal lang uit liggen is er niet bij. We wurmen ons erop en ik val in slaap uiteindelijk...op een bepaald moment wordt ik wakker en merk ik dat de trein stilstaat, waarschijnlijk een station....maar nee uiteindelijk staat hij gewoon in de middle of nowhere 2 uur stil, geen uitleg helemaal niks. De wagon ligt "vol" met mannen en allemaal liggen ze vreselijk te snurken en die ouwe kerel is het ergste. Het heeft voor mij geen zin om het te proberen, het gesnurk gaat dwars door me oordoppen heen, dus besluit ik maar te wachten tot de trein weer gaat rijden.

Na 2 uurtje wachten kan ik het weer proberen en dommel ik wat weg, de trein zou aankomen rond 4.30 en rond die tijd stopt de trein en bijna alle mannen staan bij de deur met hun bagage....ik weet natuurlijk dat hij zolang heeft stil gestaan, toen lagen hun te pitten....de trein stopt en ze springen eruit...maar optijd hebben ze door dat dit nog lang niet Bikaner is en ik begin te lachen.... Ik leg het ze uit en het duurt nu nog 2 uur voordat we in Bikaner zijn, ik kan me pick up niet meer bellen rond deze tijd dus we zullen we zien op het station. Na 2,5 lange uren komen we eindelijk aan op het station Bikaner. Ik pak me spullen neem afscheid van de soldaten en ga opzoek naar me pick up, die waarschijnlijk allang weg is maar je weet het nooit.

Buiten aangekomen loop ik 10 minuten rond en zie ik niemand met een bordje of op me afkomen dat ze me komen halen, dus neem zelf maar een riksja naar het hotel. Aangekomen bij het hotel wordt ik meteen belaagt, waar ik was en of ik niet kon bellen, ik leg het verhaal uit en blijkt dat ze uberhaupt op de verkeerde trein hebben staan wachten. Er blijkt ook iets fout te zijn gegaan met me boeking, want hij heeft me morgen op de planning staan om naar de woestijn te gaan, no way....ik wil op me verjaardag naar de woestijn. We spreken af dat ik om 16 uur opgehaald wordt en ik eerst de avond daar doorbreng en dat de volgende dag een hele dag op de kameel zit, prima geen probleem. Zijn vrouw laat me me kamer zien en wat een troosteloze bende, geen raam (tenminste bleek achteraf toen ik de luiken optrok zat er een AC achter en een dikke vette kameleon). Er is geen heet water om te douchen, maar ik kan wel een emmer krijgen met heet water om me zo te douchen...prima...ik moet echt even douchen.

De emmer mee naar beneden en ik zeg dat ik eerst even op me gemak een sigaretje wil roken, Babu wijst me naar de tuin waar ook kamertjes zijn, deze wil ik hebben, volgens Babu zijn ze net zo duur, dus ik wil wisselen. Na het gevraagd te hebben aan de eigenaar is het geen probleem en neem ik me intrek in een kamertje in de tuin. Bij me ontbijt besluit ik vandaag dan maar naar het fort te gaan en de oude stad te gaan bekijken.

Ik vind een riksja die me naar het fort brengt en neem weer een audio guide, die zit bij de camera prijs in. Het is weer een schitterend fort die wordt belaagd door oude Fransen mensen, die zijn echt vreselijk, je vind ze overal en ze flokken altijd heel erg samen, bus in bus uit. Ook dit fort geeft weer een mooie kijk op het leven in het fort toen het nog gebruikt werd door de maharadja. Het is trouwens het enige fort wat niet gebouwd is op een berg in India (tenminste dat zei de audio guide) Ik loop alle punten netjes af en lever me audio guide weer in. Ondertussen is het rond 12.00 uur en is het godvergeten heet. Toch maar naar de oude stad en daar maar even chillen en wat eten...de riksja rijders vragen me weer 100 roepies en weer krijg ik het niet voor elkaar om het minder te krijgen dus ga ik maar weer lopen....ik begin ondertussen erg moe te worden van al die mensen hier....de koe is hier heilig, maar de melkkoe, de toerist betaalt hier voor alles de hoofdprijs.

Uiteindelijk kom ik aan in de ouwe stad en het is vreselijk, getoeter, smog, zand ik krijg er echt een mega koppijn van, maar probeer toch iets te vinden om te zitten en te eten. Ondertussen spreekt een jongen me aan die me naar de Haveli`s van Bikaner brengt, prachtig, heel mooi, maar eigenlijk heb ik honger en wil ik hier weg....geen probleem ik weet een mooi plekje. We lopen weer de oude stad en we komen aan bij een motor....stap maar achter op....uhmmmmm......maar de drang om hier weg te komen en de kloppende hoofdpijn nemen me gezonde verstand over en ik klim achterop. Onderweg kijkt iedereen....een Indiaase jongen met een toerist achterop....hij krijgt duimen omhoog, geschreeuw...pfffff, maar naar een soepel ritje komen we aan bij een ander guesthouse en gaan we op het dakterras wat eten. Ik ben uitgedroogd, heb een mega koppijn en hij houd maar niet zijn bek over hoeveel vrienden hij wel niet heeft over de hele wereld en dat hij aan alles kan komen wat ik maar wil. Zullen we een hassies roken....uhmmm nee ik moet vanavond naar de woestijn en ik voel dat ik iedere slok water die ik neem, meteen weer verdamp. En dat ik hem gewoon niet vertrouw....eigenlijk geen enkel persoon meer hier. India moet vast heel bijzonder zijn geweest 20 jaar geleden, toen de mensen echt nog geloofde in karma, nu zien ze mij als 1 groot roepieteken.

Hij dropt me af bij me guesthouse en we spreken af dat we over 2 dagen naar een shop gaan waar ik echt de handblock schilderen kan gaan bekijken en ik niets hoef te kopen als ik dat niet wil. Aangekomen bij het hotel heb ik nog een ruim uur vooordat ik wordt opgehaald voor de kamelensafari en ineens realiseer ik me dat ik helemaal niet kan die dag, want dan ga ik naar de rattentempel....ach we zullen wel zien..

Ik haal een fles water bij de vrouw des huize en vul me oude fles met water en ORS, misschien helpt het...ik ben zo blij dat ik vandaag niet op die kameel hoef. Ik pak me spullen bij elkaar en inderdaad om 16 uur staat de riksja op me te wachten. In de riksja zit een jonge jongen die rijd en een ouwe man op de bok zeg maar. Hij zegt tegen me heb je wel cake om je verjaardag te vieren en ik zeg nee, wil je cake, ach waarom niet en toevallig werkt zijn zoon in een bakkerij (tuurlijk) en koop ik daar een taartje, vreselijk kitscherig versiert, maar ach het is India voor 150 roepie!! De goedkoopste taart die ik ook gekocht heb. We stoppen nog ergens voor sigaretten en we vertrekken voor een dik uur rijden (ook omdat hij het niet kon vinden) naar het kamp.

Aangekomen daar zijn ze al druk bezig met het avond eten voorbereiden. Er zijn nog 2 mensen een Frans stelletje uit Italie die bezig zijn met hun wereldreis en dit was hun eerste bestemming in India. Ze hadden verse pinda`s gekocht en ik help ze met pellen, ook Babu is er, een aardige knettergekke vent.
Het basiskamp bestaat uit een klein toiletje, waarvan ik meteen al zie dat je die niet wilt gebruiken, een opslag hut met veranda en 4 tenten. Ze zijn het eten aan het maken op open vuur en op de achtergrond hoor je tractoren met keiharde tyfus herrie (die muziek gaat ook hel snel vervelen) Hier oogsten ze de pinda`s. Na een lekker maaltijd wordt het kampvuurtje aangestoken en maken we het gezellig, de pinda`s worden geroosterd en uiteindelijk gaat de bong (soort hassies, doet vrij weinig, maar ach) al over tafel. Om 9 uur snij ik het taartje aan, hem zelf een speciale verjaardags tulband op, en hij is warempel lekker en niet zo vreselijk zoet. Het kamp bestaat dus uit 3 toeristen, Babu en de kamelenman en nog een jongetje. Om 00.00 gaan we naar bed en realiseren we ons dat er de hele nacht doorgewerkt gaat worden en dus ook de hele nacht die tyfusherrie zal klinken. Ik kies ervoor om half binnen de tent half buiten de tent te gaan liggen om mee te beginnen om naar de sterrenhemel te kunnen kijken....prachtig...wat vet is dit zeg, zoiets heb ik nog nooit gezien, geen maan, super helder en met me oordoppen kan ik bijna al het geluid blokken.

Uiteindelijk schuif ik toch me bedje naar binnen, door de stof en vervuiling in de stad, heb ik erg veel last van me keel en laten we het nou niet erger maken door buiten in de kou te gaan slapen. Met je ogen dicht zie je de sterren toch niet!!
Morgen op de kameel, ben benieuwd, het stel had er al een dag opzitten en hun zeiden dat het wel mee viel met de pijn....we gaan het beleven.

Voor nu slaap lekker en tot de volgende keer!

Veuvje