Dagje Delhi

Namaste allemaal,

Vandaag ben ik samen met Michael naar Delhi geweest. Wat een ervaring was dat zeg, maar laat ik bij het begin beginnen...

Om 7.00 schrok ik wakker van de buurman die zijn stereo toren op standje pleurisherrie zetten. Daardoor had ik wat tijd om "rustig" wakker te worden en me voor te bereiden op vandaag. Michael was al wakker want die doet altijd om 6 uur mediteren...ja het is er zo een! Maar we hadden ons aangekleed en parantha gegeten, dit zijn ronde broodje die flink gekruid zijn, en een beetje naar vlees smaken, het betekend letterlijk lagen van deeg. Hierna aan de heer des huizes de goede richting gevraagd en we waren op weg.

Toen we eenmaal aan de weg waar we moesten zijn stonden, zijn we meegereden met een motorriksja en uiteindelijk zaten we met z`n 10e in het kleine autootje...het is zo bizar hoeveel mensen ze hier kunnen proppen in kleine vervoersmiddelen. De weg naar het eerste metro station duurde ongeveer een uur en over de snelweg met zo een klein volgepropt voertuigje was al een ervaring opzich. Mensen toeteren zich een ongans om te laten weten dat ze eraan komen. Maar ook omdat we blank zijn en graag willen dat we naar ze kijken. We kwamen langs slums, koeien die over straat lopen, honden, varkens en geiten die opzoek zijn naar eten tussen de ongelofelijke hoeveelheid troep. De weggooi mentaliteit hier is echt bizar! Maar ook weer op een bizarre manier lijkt het voor ons heel erg chaotisch maar er zit echt een systeem in het rijden hier. Ik heb me geen moment (op het laatste ritje na dan, maar daar kom ik op terug) onveilig gevoeld. Wel van die moment van oei dat ging maar net goed, maar verder was het prima.

Aangekomen In Baratpur waar het eerste metro station lag, moesten we daar een token kopen, deze gebruik je om je door de poortjes heen te loodsen. Dit is eigenlijk een dikke plastic munt. Na de veiligheidscontrole door naar de eerste metro, ging alles goed, het werkt zo goed en snel! Ze roepen de stations om en er is een schema te zien in de metro waar je bent en welke stations eraan komen. DE overstap naar de volgende metro ging ook goed, maar nu moesten we zorgen dat we er bij de goede stop uitgingen, omdat we de vorige metro gewoon uit konden rijden naar zijn eindpunt. Ook dit ging aardig soepel. Uit het metrostation gekomen wordt je meteen ondergedompeld in India! Overal mensen, bedelaars, koeien, riksja`s, auto`s, bussen nou noem het maar op!

We wilde eerst naar The Red Fort, een oud militair fort uit de 16de eeuw. Lopend daarheen (of tenminste zoekende) liepen we langs de Mac en natuurlijk moest ik daar even naar binnen. Omdat we nog niet heel lang geleden die broodjes hadden gegeten had ik niet perse heel veel honger en heb ik een grote friet bestelt en een grote cola. Je drinkt hier zo een 4 liter water per dag maar ik probeer ook wat cola iedere dag te drinken, dat is goed voor je maag (niet dat ik daar nog last van gehad heb, maar toch). De frietjes smaken echt precies, maar dan ook echt precies hetzelfde. Ik zal er nog wel eens langs gaan dan zal ik wat foto`s maken. Vanuit hier nog even langs een pinautomaat gegaan en een flink bedrag opgenomen. Ik lijk wel een miljonair!!! Het past niet eens allemaal in me portemonneetje!

Omdat we het fort niet echt konden vinden, besloten we een fietsriksja te pakken die ons voor het fort dropte. Ze willen hier allemaal op je wachten om je naar het volgende punt te brengen, dus dat is vaak nog wel lastig omdat ze dan je geld niet willen aannemen, maar als je terug komt ze betaalt. Maar dan geven ze je zo weinig tijd dat we gewoon iedere keer betaalt hebben en een andere riksja aangehouden hebben.

Het fort is fantastisch! Zo immens groot, niet normaal. Er wordt niet heel veel uitgelegd dus ik weet alleen dat ze begonnen zijn met bouwen zo rond de 16de eeuw en dat ze alles langzaam aan het restaureren zijn. De muren zijn gigantisch, je kan je niet voorstellen dat iemand ooit geprobeerd heeft dit fort in te nemen, want dat moet echt onmogelijk geweest zijn. Het grappige ervan is dat wij als toeristen 250 Roepies betalen en de locals 10 Roepie! Het eerste stuk is gewoon een toerist trap, allemaal kraampjes met snuisterijen en troep. Al lopend kwamen we in een museum terug over het land India. We mochten daar geen foto`s maken, maar er lagen een hoop wapens die me deden denk aan Assassins Creed (computerspelletje) zo vet! Eenmaal buiten gekomen, hebben we wat foto`s gemaakt van allemaal bomen, zulke bizarre bomen, alsof ze uit een sprookjesbos komen. We zijn toen de bordjes Stepwell gaan volgen, dat is letterlijk een trap naar het water. De poort was open dus we zijn naar binnen gegaan en hebben foto`s gemaakt, toen werd er ineens heel hard geroepen en gefloten, bleek dat we daar helemaal niet mochten komen. Eenmaal weggejaagd zijn we de treinsporen overgestoken naar een aangrenzend fort. Hier werden aan het eind de Engelse officieren in eenzame opsluiting weggestopt. Ze waren hier nog bezig met wat opgravingen en er waren mooie stukken te zien die ze gevonden hadden, maar weer geen foto`s maken. Potten, pijpen nou noem maar op of ze hadden het gevonden. Daar nog een poosje rond gelopen en zelfs een prullenbak gevonden (heb hem gefotografeerd want die zie je hier bijna nooit). Weer terug gelopen naar het grote fort en kwamen uiteindelijk uit bij een gigantisch marmeren....uhmmmm tsja....kijk maar naar de foto`s zodra die erop staan want ik heb echt geen idee hoe ik dat moet noemen. Er stonden er 2, 1 aan de noord kant en 1 aan de zuid kant. Daar tussenin stond ook een rood zandstenen soort van water paleis, er liep nergens meer water, maar het was duidelijk dat dat vroeger vol gestaan heeft met water. Allemaal kleine waterweggetjes met bruggen. Vanuit hier zijn we weggegaan en wilde we naar de grootste moskee in India....Jama Masjid.

We hebben vanaf het Red Fort een fietsriksja gepakt en ons laten droppen voor de moskee, een super aardige man, vertelde onderweg nog van alles. We hebben bij de moskee nog wat verse mandarijnen gekocht en die op de trappen van de moskee lekker opgepeuzeld, als tussendoortje, daarna schoenen uit, sokken uit en de moskee in....nou dat ging nog niet zo makkelijk. Je valt hier als toerist natuurlijk nog al op en die worden er natuurlijk uitgehaald. Ik had me camera om me nek hangen dus daar moest ik 300 Roepies voor betalen. Michael zei dat hij geen camera had, maar ze zochten hem helemaal na en natuurlijk had hij een camera bij zich. Hij ging echt geen 300 Roepies betalen voor alleen een camera en het irritante eraan is dat Indiërs gewoon naar binnen mochten met hun camera zonder te betalen. Ik ben niet moeilijk, druk hem 500 Roepies in zijn handen en wacht op me wisselgeld, komt er 1 of andere mongool aan die me een soort van overjurk aantrek, dat moet zegt hij en ik moet er nog voor betalen ook! Ik loop een beetje moeilijk te doen en ik mag doorlopen. Uiteindelijk is de moskee trek ik dat ding uit want het kriebelt, zit niet lekker en ik zie er uit als een bedelaar. Trek me sjaal uit me tas en sla die om...na een beetje morren gaan ze akkoord. Ik loop naar binnen en iedereen staart me aan, zit aan me en wil met me op de foto....ik loop snel wat rond, maak wat foto`s en maak dat ik weg kom daar. Niet dat het bedreigend is, maar met z`n 100 achter je aan sta je toch niet lekker te kijken. Buiten ga ik opzoek naar Michael....nergens te vinden. Ik trek ondertussen me schoenen aan en loop de trappen af, kijken of hij ergens is gaan zitten (dat is het voordeel als je alleen bent dan heb je dat gezeik niet) bleek dat hij toch maar wel naar binnen was gegaan en z`n 10 minuten later kwam hij weer naar buiten. Ik was ondertussen op de trappen gaan zitten en gaan kijken naar het spektakel tussen de duiven en haviken. De haviken hebben ze hier uitgezet om de duivenpopulatie onder controle te houden en dat was echt spectaculair! Zo dichtbij komen ze!

Hierna zijn we even over de markt (getracht) te lopen, hebben daar een roti brood gekocht en zijn opzoek gegaan naar een riksja die ons naar het Mahatma Gandhi park kon brengen en verrek we komen de riksja tegen die ons vanochtend al eens meegenomen had e hij brengt ons voor een "vriendenprijsje" naar het park. Na wat lijkt een eeuwigheid gefietst te hebben gooit hij ons eruit. Het is niet zo groot zegt hij dus hij wacht wel een half uurtje op ons....meer heb je niet nodig zegt hij. we drukken weer het in zijn handen en drukken hem op het hart niet te wachten op ons, maar het heeft geen zin....hij wilt wachten....prima dat wordt hij vanzelf zat. We zoeken in het park een rustig plekje op om even te gaan zitten chillen en bij te komen van het drukke Delhi. Ik krijg de bosjes in om daar even een sigaretje te roken op me gemak. We hobbelen nog wat rond in het park en verbazen ons over het feit dat het zo een groot park is, terwijl het op de map helemaal niet zo groot eruit zag We hadden voor dit park gekozen, omdat het dichtbij ons metrostation lag. We lopen een compleet andere uitgang uit en wie komt daar aangefietst....ja hoor onze "vriend"! We lopen wat te klooien over de prijs, omdat we vinden dat hij voor dat kippenstukje aardig wat vraagt. Ik pak me Lonely Planet en vraag of hij ons wilt aanwijzen waar we zijn....alleen maar aan de andere kant van Delhi....niet in het Mahatma Gandhi park, maar we zijn bij het Gandhi Memorial.....vond hij een mooier park! O oké dan is de prijs ook ineens logisch en brengt hij ons terug naar het metrostation. Ik druk hem wat extra`s in zijn handen voor alle info en het feit dat hij iedere keer op de goede plek op de goede tijd was...hij lacht, geeft me een knipoog en rijd weg....de vriendschap is over!

Vanaf dat moment begon de gekte (nog meer gekte). We komen aan bij het metrostation en ja hoor....hier is het ook om 18 uur spits, jezus christus....wat een volk niet normaal!!! We gaan in de rij staan voor de tokens en na en 3 kwartier heb ik ze eindelijk in me handen, dan lopen door de beveiliging heen, lopen langs de poortjes, doet mijn token het niet. 1 groot gekkenhuis, iedereen loopt te duwen en te trekken! Een jongen schiet me te hulp, want Michael was al door de poortjes heen omdat mannen en vrouwen gescheiden gefouilleerd worden. Die brengt me token naar Michael en die haalt bij de info balie een nieuwe voor me, omdat ik daar niet kan komen. Gelukkig deze werkt, iedereen weer blij! We zoeken ons een ongans naar de goede metro en drukken ons erbij. Er wordt wel echt heel lief iedere keer voor me opgestaan om me een plekje te geven, zelfs als je zegt dat het niet hoeft, drukken ze je bijna in de stoel. De eerste rit is kort omdat we over moeten stappen, we gooien ons er weer uit en lopen in een waas van mensen door naar de andere metrolijn. Er is er hier maar 1 dus het is gelukkig allemaal redelijk dezelfde kant op in de stoet. Ook hier moeten we ons in lijnen opstellen, de metro komt eraan (rammetjebammetje vol!!!), de mensen worden uitgefloten, gecommandeerd en dan worden wij erin gefloten en gecommandeerd. De beveiliging is ongelofelijk hier. Bij iedere metrodeur staan 2 militairen de boel in goede orde proberen te laten verlopen in de spits. Ook hier weer staat iemand op voor me en ga zitten. Deze metro moeten we weer helemaal uitrijden en dan opzoek naar een bus die ons naar Faridabad gaat brengen. Dit is echt een onderneming, na meerdere keren fout te zijn gelopen komen we uiteindelijk iemand tegen die het verkeer voor ons tegen houd en ons over laat steken. Hij commandeert een bus om langzamer te rijden zodat we er nog op kunnen springen, overvol!!!! We staan in de bus, Michael achterin, ik ben ondertussen naar het midden gebonsjoerd en ineens bedenk ik me....uhmmmm waar moeten we eruit! Even tussendoor, we hadden afgesproken met ons gastgezin dat we altijd om 19 uur thuis zijn....nou dat gingen we bij lange na niet halen! Het was buiten pikke donker en zo vol van de smog niet normaal. Je kan daar overdag gewoon naar de zon kijken, het is een grote rode bal, de smog is zo bizar hier, dat het lijkt mistig, maar ademhalen is best lastig.

Ik schreeuw naar Michael dat dit misschien niet zo een goed idee was, want waar the hell moeten we eruit! Na een heftig ritje en wat handen en voeten werk horen we waar we eruit moeten en gooit een vrouwtje ons in een motorriksja en rijd een stukje mee. Ondertussen belt Michael de gastvader om te vragen waar we precies moeten wezen. Hij geeft de telefoon aan het meisje en samen spreken ze af dat de motorriksja ons ergens afzet, dan moeten we daar een fietsriksja pakken die zet ons af bij een market en daar zal ons gastvader ons oppikken. We stappen uit de motorriksja en vinden een fietsriksja, die echt geen woord, maar dan ook geen woord Engels spreekt. We komen er niet uit waar hij ons naar toe moet brengen. Hij zegt het te weten, maar als ze het niet weten krijgen Indiërs een wobbelhoofd. Ik herinner me ineens dat ik het kaartje bij me heb van ze en daar staat het adres op. We stappen samen in de fietsriksja....veel te smal! Iedere hobbel of gat in de weg is hanging on for dear life!! Dat is echt de enige keer dat de rit niet oké was, omdat ik echt of me tas bijna verloor of me evenwicht...doodeng! Uiteindelijk dropt hij ons voor de deur af en moet ik 24 Roepies aan hem geven. Ik heb alleen nog maar 50 Roepies klein, maar hij heeft geen wisselgeld, weet hier hou maar ik ben blij dat we thuis gekomen zijn en heeft die jongen ook een goeie dag!

We komen binnen helemaal opgepompt van de zenuwen en kunnen praktisch meteen aanschuiven voor het eten....aardappelen, soja en chapatti`s....heerlijk!!! Begin het steeds meer te waarderen het Indiaanse eten! Uiteindelijk we pas rond 20 terug dus hebben vanavond niks meer gedaan dan een beetje bijgetankt en voorbereid voor morgen, onze eerste echt werkdag in de slum....ben benieuwd! Hopelijk slaap ik door de enerverende dag van vandaag een beetje beter op me plank!

Ik ben waarschijnlijk de helft vergeten te vertellen, maar het is al zoveel. Ik ben morgenmiddag vrij en zal dan de foto`s even uploaden, dan kunnen jullie een beetje India meekijken! Voor nu slaap lekker (tenminste ik...het is hier nu 22.45) en tot morgen!!

Veuvje