Vlucht naar Delhi, aankomst in Delhi en de home stay

Happy Diwali!!!!!!!!

Nou om even terug te komen op het laatste verhaal...me onderbroek was droog (o:

Na een nachtje, 3 uurtje wel oké geslapen te hebben werden we weer opgehaald met de bus om 4.00. Vanuit daar hoorde we dat de vlucht inderdaad zou vertrekken en uiteindelijk zaten we rond 6.30 in het vliegtuig. En wat een vliegtuig...jeetje zo groot! Ik zat lekker bij het raam en de stoel naast me kwam uiteindelijk niemand zitten. Doordat we natuurlijk al een poosje met elkander waren opgescheept leer je ook weer mensen kennen. Zo kwam ik een Nederlands meisje tegen Freia, zijn ging reizen door Azië voor ongeveer 6 maanden en begon haar reis in India met een groepsreis om er een beetje in te komen en natuurlijk het meisje uit Kameroen. We hadden afgesproken dat we op mekaar zouden wachten als het vliegtuig eenmaal geland was, want we waren toch alle 3 wel erg zenuwachtig voor Delhi Airport.

De vlucht was prima, ik heb een uurtje of 3 geslapen en daarna een beetje gehangen in me stoel en films gekeken....dat doe ik thuis ook veel, gewoon hangen dus dat gaat me prima af....genoeg geoefend! En ik denk dat het zelfs geholpen heeft voor meneer Aambei want hij begint rustig aan te slinken en minder pijn te doen. We kregen verder een broodje en `s middags kregen we een Indiase maaltijd, maar ik kon het nog steeds niet helemaal verwerken het eten dus ik heb het broodje gegeten en wat rijst verder niks. Ik merk dat door het reizen ik me hele maag moet herprogrammeren, andere tijden eten, ander eten en dat heeft even tijd nodig...het voelt nu een beetje als ik moet eten wanneer ik helemaal geen honger heb....

Het vliegtuig zet zijn daling in en ik moet zeggen met het naar buiten kijken valt het me nog reuze mee....ik bedoel de stad is echt immens groot, dat heb ik echt nog nooit gezien, maar de slum die je ziet vanuit de lucht zijn eigenlijk maar klein en staan ook gewoon midden in een "gewone" buurt. Als het vliegtuig land voel ik de zenuwen weer omhoog komen....zijn het de zenuwen of moet ik gewoon kotsen...een Indiase vrouw kijkt me aan...geeft een wobbelhoofd (iets wat ze hier doen als ze het eigenlijk niet weten, maar dat niet willen zeggen) en een dikke knipoog. Ze loopt op me af, geeft me schouderklopje en zegt: Enjoy!!! Ik lach naar haar me een zenuwachtig lachje en denk het zal wel! De deuren gaan open en iedereen rent naar buiten.

Ik ontmoet me 2 Helsinki Airport vriendjes buiten in de slurf en maken ons klaar om de deuren open te gooien en ons onder te laten dopen in de Delhi madness. Ik loopt voorop en voordat we door de deuren heen gaan vraag ik nog aan ze....zijn we er klaar voor en ik krijg 2 zenuwachtige knikjes....ik gooi de deuren open en.....helemaal niemand!!!!! Oke dit was zo niet wat we ervan hadden verwacht. De hele terminaal lijkt wel verlaten. Misschien komt het door Diwali, ik weet het niet, maar op weg naar de bagagebanden raken we volledig de weg kwijt en met onze handen en voeten vinden we eindelijk de costums meneer die ons paspoort checkt en ons "binnen laat".

Bagage gepakt en nou opzoek naar me airport pick up....buiten gekomen....niemand....oke wat is er aan de hand? Ik had me zo voorbereid op gekte, stank, troep.....helemaal niks van dat!!!! Gek eigenlijk dat ik dit nu zeg, want je zou denken alleen maar beter, maar dit was helemaal de reden waarom ik vrijwilligerswerk ging doen! Maar na 10 minuten kwam er een man naast me staan met een bordje met mijn naam in zijn hand. Afscheid genomen van de meiden en met de meneer meegelopen. Even langs de pinautomaat gelopen en ik wilde eigenlijk me Indiase SIM card meteen regelen, maar omdat het Diwali is deden ze dat niet vandaag. Onderweg naar zijn auto halen we nog een ander meisje op en samen worden we naar het hostel gebracht voor vannacht. Ze komt uit Amerika en we hebben elkaar al "gesproken" via de IVHQ facebook pagina. Wat fijn zeg even iemand die meedeelt in de gekte (die er tot nu toe nog niet echt was). We stappen in de auto en we rijden weg uit de parkeergarage. De weg op, nu gaat het beginnen en inderdaad, what the fuck!!! Ik bedoel je ziet het een hoop op tv, maar in het echt is het veel erger en ergens ook weer heel erg grappig, want ongelukken gebeuren er bij nooit. De meeste auto`s hebben we allemaal deukjes en lakschade, maar de chauffeur vertelt dat het vaak daarbij blijft. Bij ieder rood stoplicht opent hij zijn deur en roggelt er even een flinke groene fluim uit....iets waar je hier echt aan moet wennen...vooral mannen hier zijn echt varkens!!! Onderweg zien we overal lichtjes en vuurwerk, het is een soort kerst en nieuwjaar gecombineerd!

Aangekomen bij het hostel, zitten daar nog meer vrijwilligers op ons te wachten om met z`n alle te helpen om het huis Diwali klaar te maken. Tijd om bij te komen of dingen te verwerken zit er niet in. We steken overal kleine kommetjes met olie en een lontje aan met kleine kaarsjes. De eigenaars hebben bij iedere ingang prachtige kunstwerkjes gemaakt met bloemen en poeder. De ruimte waarin we slapen is eigenlijk 1 groot bed, er kunnen 6 meisjes naast elkaar slapen. Na het huis verlicht te hebben, werden we uitgenodigd om het ritueel en het gebed te komen bekijken en meedoen als we dat wilde. Dit was voor het eerst dat ze het toelieten dus iedereen voelde zich super vereerd. Er werden kleine gebedsdingetjes aangestoken en er werden een hoop verzen voorgelezen over de reis die Laksmi (1 van de 23 miljoen goden in Hinduisme) moest maken. Daarna werd een rollenspel gedaan dat we bij een shopkeeper een handje vol zoet moesten komen halen. Dit was gepofte rijst en bolletjes rijst en noten gehuld in suiker.

Ik moet zeggen dat ik op dat moment er niet echt meer bij was, het was tijdens het gebed me binnen gedrongen dat ik hier nu werkelijk ben! Ik was een beetje van het padje af moet ik zeggen, zoveel emoties door me lijf en dan tijdens er is geen moment geweest die avond / nacht dat er geen honderde vuurpijlen afgeschoten werden of matten met knallers afgingen....het was echt even veel. Het was prachtig om te zien al die lichtje, maar even te veel om op te nemen. Ik ben toen heel even naar "me" kamer gegaan, 2 minuten lang alles eruit gegooid en mezelf weer terug gegooid in de groep, vanaf dat moment was het echt een stuk beter!

Iedereen was echt heel aardig, veel Amerikanen, Australiers en Canadesen. Maar de meeste mensen zijn echt wel heel erg jong en zijn alles aan het vergelijken met elkaar en mekaar aan het complimenteren over de leuke kleding.... Het eten werd geserveerd en weer had ik geen honger...maar ja wanneer krijg je weer eten. De opa van het huis, die me de hele tijd volgde met zijn telefoon om foto`s te maken, schepte me bord zo vol dat het overliep. Ik neem een hap en jezus het is echt niet te vergelijken met de hitte die er van dit eten afkomt met wat je thuis te eten krijgt! Wauw!!! Wel echt typisch Indiaas, van een metalen bord met metalen kommetjes en een chapatti on the side. Die chapatti heb ik uiteindelijk opgegeten door een beetje te dopen in de smurrie in de bakjes. Ook bloody hot! Dat wordt echt wennen.

Daarna werd ik even apart genomen door een Canadees Michael, die zag dat ik er niet helemaal bij was en we hebben wat gesproken over waarom ben je hier en het leren los laten...ik heb aan dat uurtje gesprek zoveel overgehouden...er daalde een soort rust over me heen. Vanaf dat moment kon ik echt gaan genieten van Diwali en we hebben samen op het dakterras nog een hele poos zitten kijken naar het vuurwerk.

Ik moest op het dakterras omdat vrouwen hier in India niet in het openbaar mogen roken dus ik werd verstopt en ze zeiden: Lay low!!! Zo gek hier. Aan de ene kant zeggen ze dat alles en iedereen vrij is hier om te doen en te laten was ze willen (wel houdend aan de regels van hun geloof) maar als vrouw mag je niet eens buiten een sigaretje roken.

De rest van de avond heb ik me een beetje rustig gehouden en heb ik heb een beetje zitten praten met andere vrijwilligers. Slapen zat er met dat vuurwerk niet in dat zou echt nog de hele nacht doorgaan. Het is net als oud en nieuw maar dan de hele dag door alsof het 00.00 is en ik weet zeker dat er heel veel illegaal vuurwerk tussen zat want soms leek het net alsof je naast de Gazastrook sliep.

Na een kort nachtje, omdat ik met mijn buurvrouw heb liggen kletsen en de bedden hier......nou ja bedden....de vloer ligt net zo lekker...moesten we gaan ontbijten en begon de introductiedag . We kregen een stoom cursus over India (die info gaat ik later nog gebruiken als ik niet zoveel te schrijven heb) en wat woordjes Hindi. Hierna moesten we gaan lunchen en werden Michael en ik gedropt bij onze home stay. Wij waren de enige 2 die niet de oriëntatie week (een week waarin IVHQ je meeneemt dor Delhi en je Hindi les geeft) en toevallig doen we allebei het zelfde programma.

Snel tas inpakken (ik heb echt veel te veel troep mee, ik krijg dat nooit allemaal meegezeuld!!!) en in de auto op naar de home stay. Onderweg ontwijken we kinderen, koeien, brommers, fietsers, riksja`s en wat eigenlijk niet! O ja heel veel gaten in de weg! We komen aan en worden heel erg vriendelijk begroet door het gezin. Man, vrouw en een jongetje van 9,5 (oude info dus die ik gekregen had, waarin ze zeiden dat hij 6 was) we krijgen een kamer toegewezen waar we samen slapen. Wat wel echt heel bijzonder is dat dat zomaar mag hier, omdat mannen en vrouwen niet samen mogen slapen als ze niet getrouwd zijn. De bedden werden uit mekaar geschoven en we moeten allebei zo hard lachen....bijzonder hoor India!!

Onze home stay vader (want we zijn familie) legt de regels even uit en ik denk dat hij Michael wel heel aardig vind, hij kan zijn handen niet van hem afhouden. Iedere keer kijkt hij me aan met een blik in zijn ogen....PLEH!!!! Hij zegt me dat als ik vrouwenproblemen heb ik niet naar hem moet komen maar zijn vrouw daarmee moet lastig vallen....pffffff dat is fijn! Roken ook alleen maar binnen, maar ik heb met Michael afgesproken dat ik in onze eigen deuropening op de grond ga zitten, zo kunnen ze me hopelijk niet zien. (Terwijl ik zit te typen zit Benjamin iedere keer onder me voeten te kriebelen, blanke mensen aanraken brengt hier geluk dus zo vaak als ze kunnen raken ze je aan)

Net even water gehaald, er is een supermarktje vlakbij dus dat is ideaal. Ondertussen zit Benjamin bij mij bed en vraagt me wat alle woorden die ik typ betekenen...hij is erg druk maar ach het is er maar 1!

Ik zal straks even de foto`s erop proberen te zetten, maar dat wordt waarschijnlijk na het eten.

Tot de volgende keer allemaal!

Veuvje